Alles weggegooid, ook mijn dagboeken!

bert2_copy1Op dit moment maak ik mijn huis in het Zwolse Assendorp leeg. Dat is gemakkelijker dan ik aanvankelijk dacht. Je pakt je spullen bij elkaar en hoppa, weg ermee. Ik heb bijvoorbeeld al mijn dagboeken van 1978 tot en met 2006 weggegooid. Twee vuilniszakken vol. Tegen de tijd dat ik dement ben, zal ik het wel betreuren.Ik heb het nooit gekund, spullen weggooien. Ik bewaarde alles. Alles had gevoelswaarde. Niets mocht weg. Maar er is iets in me veranderd. De behoefte om op mijn 49e schoon schip te maken is sterk. Ik voel behoefte om een streep trekken achter dingen die me zo ongeveer vanaf mijn 14e hebben bepaald, tot ver voorbij mijn midlifecrisis.

Het is moeilijk te zeggen wat ik nu ineens precies achter me lijk te kunnen laten. Het is een way of life waarvan ik losgeweekt raak, als een postzegel van een envelop. Het was een overtuiging van mij om door ervaringen te ontdekken hoe het leven geleefd moest en mocht worden. Om mijn plaats te vinden.

Ik heb me daarbij vaak vastgeklampt aan schijnzekerheden. Dat ging langs geloofsovertuigingen, relaties, weken in grote steden, nachten in natuurgebieden, poëzie, proza en muziek. Nu, in het jaar dat ik 50 word, nu ik beschouwd kan worden als een man van de wereld, een man met levenservaring, voel ik de behoefte aan die schijnzekerheden ineens niet meer.

Voor mensen die een rustig en overzichtelijk leven leiden, is het lastig om voor te stellen wat anderen onrustig, ontevreden, onbevredigd, maakt. Waarom iemand maar loopt te zoeken, en nergens een thuis vindt. Dingen die anderen bevredigen, vervullen je niet. En daar waar anderen de veiligheid koesteren, en er niet uitstappen, doe jij het wel.

En daar, in dat nieuwe onveilige gebied, dat je niet kent, waar geen wetboeken meer gelden, daar ga je voetje voor voetje op zoek naar dat wat wél vervult. Bij mij hielpen de dagboeken daarbij. En die las ik ook permanent terug. Jaren later vaak begreep ik dan wat me bezig had gehouden en waarom bepaalde gewoonten, gedichten, verhalen, reisbestemmingen en zeker ook vrienden en vrouwen juist in die fase naar voren kwamen.

Ik ontdekte dat mensen die onbetrouwbaar leken, vaak heel betrouwbaar kunnen zijn en omgekeerd. Ik heb pijn gedaan en ben pijn gedaan. Ik heb onrechtvaardig behandeld en ben onrechtvaardig behandeld. Sterker dan ooit besef ik dat je niemand kunt beoordelen, omdat je met datgene waarin je een ander beoordeelt, jezelf een spiegel voorhoudt.

Mijn nieuwe vriendin is een geweldige steun voor me, en heeft me enorm geholpen om het verleden te kunnen begraven en om beter door mensen heen te kijken, en tenslotte keuzes te maken voor dingen die belangrijk voor me zijn. Dat heeft enorm geholpen om op mijn plaats te vallen.  

Ze heeft een paar eigenschappen die ik pas sinds een paar jaar erg in mensen waardeer. Waar ik vroeger een zwak had voor andere zoekers, die het allemaal niet zo heel precies wisten, voor creatief talent en diepgaande analyses over het leven en medemensen, daar zie ik mezelf nu meer waardering opbrengen voor iemand die weet wat ze wil, die goed lineair kan redeneren, die weet wie ze is en die niet de behoefte heeft om zichzelf constant te profileren, openlijk of heimelijk. Structuur in plaats van vage chaos. Humor in plaats van eindeloos analyseren. Genieten zonder al te veel belemmeringen. Ik heb het wel gehad met de onbetrouwbaarheid van veel van die zoekers. Tegenwoordig ben ik van What you see is what you get. En ik ben gaan inzien dat veel Nederlanders net doen alsof dat voor hen geldt, terwijl ze er 2 gezichten op na houden.

 

Als je je huis leegmaakt, ruim je je verleden op. Je gooit het niet weg; de sporen ervan zitten in je persoonlijkheid en in je geheugen. Van alle relaties en vriendschappen die ik in het verleden heb gehad, weet ik dat ze een eigen bijdrage hebben geleverd aan het inzicht van vandaag de dag. Het wordt nu tijd om de onrust te laten voor wat hij is.

Anderen vinden dat misschien wel saai, maar die moeten dan zelf maar eens gaan uitzoeken wat ik heb uitgezocht in de afgelopen 30-35 jaar. Zonder dit nu weer onbescheiden te bedoelen.

Advertenties

4 gedachtes over “Alles weggegooid, ook mijn dagboeken!

  1. beste bert

    de enige zekerheid die IK je kan geven is te zeggen dat die onrust niet zal verdwijnen door materiele dingen af ( of aan ) te schaffen. Die gedachte is ook een schijnzekerheid.

    groeten van
    een ervaringsdeskundige.

  2. Ha Piet,

    Oude buurman van me. Om ongevraagd advies te ontvangen, reken ik tegenwoordig een tarief, met het oog op het feit dat het aantal dominees en goeroes tegenwoordig hoger is dan het aantal leerlingen!

  3. Beste Bert,

    Als ik dit allemaal zo lees denk ik, ik ben toch niet helemaal de lul geweest waar ik voor ben gehouden. OK zekrer niet tactisch, maar wel altijd eerlijk. En ook toegegeven ik hak graarg en goed, zie het als een sport, houd de mensheid ook een beetje wakker. Lig er dan zelf ook niet wakker van als ik omgezaagd word. Kortom ik word ook 50 dit jaar maar ben er via een andere route gekomen.

    Gijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s