Bert schrijft roman (in 2009 nog gepubliceerd). Een fragment.

rca0eb6t2cacbtrsucapf2wcvca4wzhxhcaeh93h9cab30xx1car8etzscaoccrrncabfmaiocad1hkneca99gf7tca51qm7ica6upfkpcadhoqy2ca0l20ricagp64rkcagrupznca18ezj4Al een poosje werk ik aan een roman over Andalusië. Een Nederlands-Iranese dichter wordt uitgenodigd om in Cordoba zijn werk voor te dragen. Zijn vriendin  dit wordt gelijktijdig uitgenodigd om in een Andalusisch orkest te komen spelen. Is deze uitnodiging geheel toevallig? Dat blijkt uit het boek dat nog in 2009 gepubliceerd zal worden. Geheime diensten, terreurbewegingen en maffiapraktijken komen samen in een wereld waar ooit drie wereldgodsdiensten in vrede leefden. Een fragment uit hoofdstuk 3.

Yasmine heet ze, weet hij. Ze is opgegroeid in Rabat en heeft de laatste vijf jaar in Granada gewoond, en nu dan in Cordoba. Ze is de dochter van een Iranese zakenman en een Marokkaanse vrouw uit de gegoede burgerij van Rabat. De eerste maanden van hun vestiging in Andalusië werden ze geholpen door Firousa, de eigenares van de Salon de Té.

Nu ondersteunt Yasmine haar, als vriendendienst en tegenprestatie, bij de organisatie van culturele bijeenkomsten zoals zijn voordracht. Zo heeft ze Resa leren kennen. Zij was degene die hem (in opdracht van Firousa) de uitnodiging stuurde, om zijn in het Arabisch vertaalde poëzie te komen voordragen in Cordoba.

Firousa was op het idee van Resa gebracht door een vriend, de dirigent van symfonieorkesten in Zuid-Spanje: de stijlvolle Arturo, een kleine maar slanke Spanjaard die grijsde aan de slapen. Zijn orkest was bezig met een muziekcyclus in Andalusië. In dat kader had hij Roos uitgenodigd, de vriendin van Resa. Ze was een begenadigd Nederlands celliste die hij ergens van kende, Firousa wist niet waarvan. Arturo wist altijd dingen zonder dat zij wist hoe.  

Arturo had Menachem, die hij sinds enige tijd kende,  gevraagd of Roos bij hem kon logeren.

‘Hotels zijn duur, het orkest heeft geen geld en ik wil haar wat langer hier hebben.’

Menachem had geaarzeld vanwege ‘de business’ maar ingestemd toen hij begreep dat ze Joods was.

‘Voor mijn volk kan ik de deur niet toegesloten houden’

Pas toen had Arturo hem verteld dat ze een Iranese vriend had.

Menachem had een absoluut gehoor, en was een kenner van klassieke muziek die grootheden had gekend als Leonard Bernstein en Vladimir Ashkenazy. Ze hadden elkaar een jaar geleden ontmoet, na een Mahler uitvoering.  

‘Je moet mijn nicht een keer in je orkest laten meespelen. Ze is de beste celliste van Europa.’

Zo was het contact gelegd. Hij kwam er achter dat Roos samenleefde met een Iranese dichter en lichtte Firousa in. Die was onmiddellijk geïnteresseerd. 

 

 ‘Wil de dichter wat zoetigheid bij  zijn thee?’

Ze knipoogt. Hij schudt glimlachend nee.

‘Is je vriendin echt zo’n goede muzikante als de dirigent beweert?’

‘Ja, ze heeft veel talent’

Hij noemt orkesten en landen waar ze heeft gespeeld. Alsof hij haar Curriculum Vitae overbrengt. Yasmine zwijgt maar knikt, terwijl hij praat. Zijn spreeksnelheid en toon doen wat mechanisch aan; het klinkt niet of hij trots is. Over zichzelf praat hij niet. Als hij klaar is met zijn vriendin, gaat het onmiddellijk over Yasmine.

Ze geeft niet veel informatie uit zichzelf en beantwoordt zijn vragen kort en to the point. Het gesprek krijgt daardoor de vorm van een interview. Tegen de tijd dat hij zijn bestelling plaatst, net voordat een andere klant binnenkomt, weet hij dat ze 31 jaar is, haar geliefde heeft verloren in de intifada en dat ze, hoewel ze in Granada woont bij haar ouders, meestal in Cordoba is, bij Firousa die haar kennis heeft laten maken met een mystieke vorm van islam: het soefisme.

‘Ze ontvangt moslims, joden en christenen. Ik kom er graag. Uit dankbaarheid serveer ik hier ’s middags thee.’

Ze vraagt hem of hij moslim is. Hij schudt nee. Ze glimlacht. Het voelt als een pleister op een wond, die ergens in hem maar niet genezen wil. Hij geeft ongevraagd een toelichting.  

‘Ik praat met een soort god in mijn gedichten.’

Ze wil meer vragen. Dat ziet hij aan de nieuwsgierigheid die haar blik desemt; kort als bij iemand die controle verliest en zich razendsnel herstelt. Ze vraagt echter niet verder. In plaats daarvan zwijgt ze, blijft aandachtig kijken. Het voelt als een uitnodiging om meer te vertellen. Hij gaat er niet op in.  

Dan pakt hij haar hand; een actie die uit het niets komt. Met zijn ogen pelt hij de beleefdheid van haar gelaatsuitdrukking af. Een niet nader benoemde emotie laat haar blozen.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s