Mozart, niet meer van deze tijd? Komop zeg.

 

mozartMozartkugel heet een bepaalde bonbon in Salzburg. In een rode doos verpakt, Mozart met een pruik voorop, bepaald kijkend als het lieve brave jongetje. Wolfgang Amadeus, het wonderkind, is menigmaal door truttigheid omarmd. Ligt dat aan zijn muziek? Vast wel. Maar niet aan al zijn muziek.

De 25e symfonie, van Mozart, en dan met name het 1e deel, heeft niets met truttigheid te maken. Het swingt, gaat bijna neurotisch tekeer, kent ophitsende tempowisselingen, en houdt grosso modo de snelheid vast van door elkaar galopperende paarden over de kam van een heuvelrug.

‘Mannetje met pruik in overgeciviliseerde wereld zoekt gedreven muziek die boel in beweging brengt’ zou de advertentie hebben kunnen luiden, die Mozart in de journaals en ‘couranten’ van zijn eeuw zou hebben geplaatst, als muziek zich door een annonce zou laten bereiken, zoals tegenwoordig een ‘lover’. En wij zouden achteraf zeggen dat het gelukt was, dat het mannetje met pruik zijn gedreven muziek gevonden had.

Wat dreef Mozart tijdens dat 1e deel van de 25e symfonie?, vraagt deze dichter zich af. Hoe kan het zijn dat het lijkt alsof de geesten en demonen in de 21e eeuw je huiskamer binnendringen om je lichaam mee te laten bewegen op zogenaamd oude, maar ondertussen flink swingende muziek?

‘Ik heb er niets mee’ zei een jonge gymnasiast onlangs ‘Met al die ouwe zooi. Met Mozart niet, met Homerus niet, met Vergilius niet en ook niet met Da Vinci. Ze kunnen wat mij betreft het riool in.’

Hij nam liever een biertje bij een plaat, die meer op een wasmachine dan op muziek leek. ‘Daar hou ik van’.

Zelf heb ik altijd de instelling gehad om ook dingen te beluisteren, te lezen en te bekijken, die ik in 1e instantie minder aantrekkelijk vind. Daar hou ik van. Je gaat dan van andere dingen houden. Je wordt er rijker van. Je blijft geen ‘boer die niet eet wat ie niet kent’.

Er zijn momenten waarop ik het jammer vind dat mensen in onze 21e eeuwse beschaving zich louter richten op dat wat ze leuk vinden. Moeite doen om iets tot je te nemen past niet meer bij onze fast food cultuur. En zo loop je het energie genererende up tempo van Wolfgang Amadeus Mozart mis. Het interesseert je gewoon niet.

Bij drank doen mensen het wel. Ze proberen na hun biertjes wijntjes, whiskeys, cognacjes, jenevertjes. Waarom zou je dat niet proberen bij muziek? De ene keer Coldplay, dan Chet Baker en vervolgens de 25e van Mozart. En dan komt die ervaring. Alsof je je in een film bevindt. Alsof je een roes beleeft. Neem er een Mozartkugeltje bij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s