Michael Pollan en zijn pleidooi voor lekker eten

3caer9v1bcanvjonecagl12jqcav2jaafcah0ic60can8ejiqcaksq84pca234cp5cac35kjcca2vdhjkcafgtgy8ca4750yucavhntjdca578yzuca749aqicaj8ngo7cafucq9mca8hys61Als je met je overgrootmoeder door een supermarkt zou lopen, zou ze absoluut niet weten wat daar allemaal ligt. Ze zou het niet als voedsel herkennen. En dat geldt niet alleen voor je grootmoeder, het geldt ook voor heel wat mensen die groot zijn gebracht in de Aziatische, Afrikaanse of Zuidamerikaanse cultuur.

De korte lijn die vroeger bestond tussen de consument en de bodems, waarop voedsel groeide, is verdwenen. We eten producten van ver weg. We halen het in de supermarkt, waar het mooi verpakt ligt, met opgaaf van ingrediënten. We weten steeds beter wat er in zit, denken we. We hebben een overheidsadviesorgaan, dat ons helpt te onderscheiden wat wel of niet goed is. En de wetenschap schrijdt voort.

Het eten gebeurt steeds minder vaak aan tafel. Het gaat aan het bureau, in de auto, in de lift of tijdens het werk. Daartussendoor snacken we bij de benzinepomp, op de stations, tijdens het winkelen of langs de lijn. We eten vlees, veel vlees, pasta’s van geraffineerd meel, en sauzen uit potjes, blikjes of pakjes.

Hoe maak je dit soort zaken bespreekbaar zonder geassocieerd te worden met geitenharen sokken of wereldverbeterende betweters? Hoe krijg je ze voor het voor het voetlicht zonder in aanvaring te komen met de voedingsindustrie? Het is Michael Pollan gelukt. In zijn ‘pleidooi voor echt eten’ laat de Amerikaan zien hoe ver we verwijderd geraakt zijn van de tradities waar we uit komen, en hoe ongezond dat is.

Kanker, hart- en vaatziekten, obesitas, het zijn maar een paar ziekten die samen kunnen hangen met onze voeding van geraffineerde suikers, geraffineerd meel, overmatige hoeveelheden vlees en lijsten met toevoegingen, die op de potjes te vinden zijn van de producten van de voedingsindustrie. We eten te veel granen en te weinig ‘planten’, we hebben een tekort aan omega 3 en een overdaad aan omega 6; mag u raden welk van de twee het ongezondst is.

Pollan vraagt zich in zijn boek af hoe het allemaal zo gekomen is. Hij stelt vast dat mensen in andere voedselculturen dan de westerse veel minder last hebben van hart- en vaatziekten of kanker. Wat is er gebeurd dat we zo ver verwijderd zijn geraakt van onze overgrootmoeders, en erger: van de dingen die gezond zijn?

Het antwoord is simpel: de voedingsindustrie heeft er baat bij om zoveel mogelijk producten zo snel mogelijk te verkopen. En daar profiteren de voedingswetenschappen en de medische wereld van mee. De voedingswetenschappen, vaak gesubsidieerd door de industrie en alleen daarom al onbetrouwbaar, verstrekken al sinds om en nabij de 2e wereldoorlog het ene advies na het andere.

Pollan laat zien dat die adviezen dingen meestal erger maakten. In goed leesbare taal loodst hij ons door de ene vergissing na de andere. Steeds weer hebben mensen de adviezen van de voedingswetenschappers opgevolgd, met soms dramatische gevolgen. Dingen werden herroepen, tot op de dag van vandaag. Op dit moment staan de plantaardige vetten ter discussie. Jammer voor de patat- en chipsbakkers die hadden gedacht dat het bakken van hun goederen in plantaardige olie gezonder was voor de mens.

De voedingswetenschap is onbetrouwbaar, vooral omdat ze zich niet richt op voeding maar op voedingsstoffen. De discussies over vitaminen, koolhydraten, vetten en nu weer omega 3 of 6. Men rafelt de voeding uiteen, analyseert haar, stelt een bepaalde voedingsstof (bijvoorbeeld dierlijk vet) aansprakelijk voor gezondheidsproblemen, en gaat vervolgens adviseren, en producten ontwikkelen die alle gezonde ingrediënten bevatten, en de ongezonde weglaten.

U kent ze vast wel: die gezonde producten verrijkt met calcium, vitamine C of omega 3. Mensen krijgen het gevoel dat de fabrikant wel weet wat hij doet, en bovendien dat je een deskundige moet zijn om te weten wat je kan en mag eten.

Maar als je inderdaad deskundig moet zijn om te weten wat je kan eten, hoe komt het dan dat in de oude tradities zo weinig aan voeding gerelateerde ziekten voorkwamen en -komen?

Het zijn maar een paar vragen die Pollan is zijn lezenswaardige ‘Pleidooi voor echt eten’ beantwoordt. Het boek intrigeert, is erg grappig en presenteert een paar simpele adviezen: eet meer planten dan zaden; eet biologisch vlees en zie het als bijgerecht; en eet als de Fransen: in kleine hoeveelheden, in een rustig tempo en met een lekker glas wijn erbij. Voor mensen die het zat zijn om geleefd te worden door al die zogenaamde ‘voedingsdeskundigen’ en – industriëlen is het boek een ‘must’. En je gaat er beslist lekkerder van eten. Om over je gezondheid nog maar te zwijgen. Die wordt er straks een stuk beter van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s