Wislawa Szymborska rolt het universum op

szDe Poolse dichteres Wislawa Szymborska schrijft mooie dingen. Luister maar naar dit fragment uit ‘Seance’.

‘In de vingers van het toeval wordt de ruimte uit- en opgerold. Hij krimpt, dijt uit.Net nog een tafelkleed

nu nog maar een zakdoek.’ Zo mooi, dit. Het universum laat zich in één keer begrijpen. Het wordt vergeleken met een tafelkleed en een zakdoek. Maar ook mogen we ons verheugen in personificatie: de vingers van het toeval. Toeval als persoon. Hij vouwt het universum, rolt het op, rolt het uit.

Het is prachtig bedacht. Szymborska stelt het toeval elders in het gedicht voor als een wezen met een mouw, met vingers en met handen. Hij draagt een wijde mantel en kan ons diep in de ogen kijken.

Zo verhelderend kan poëzie zijn. Doordat je de vrijheid hebt van metaforen, personificatie en een beetje kan goochelen met de zintuigen, kan je de dingen beter doen begrijpen.

Er lijkt een meneer aan het werk, maar het is geen meneer, het is toeval en dat toeval rommelt wat met het universum maar rommelt toch ook weer ordelijk. De schitterende vergelijking met tafelkleed en zakdoek vat een paar miljard geschiedenis samen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s