Toen reden we van Malaga naar Cadiz. Nadat we in het huis van Picasso eerst zagen hoe de schilder vlees en bloed lossneed, en terugdacht naar een spel van lijnen en vormen die hij opnieuw schikte en bovendien in ander licht zette, toen reden we dan eindelijk naar Cadiz. Langs de snelweg. Langs woorden-schieten-te-kort-bouwputten, massatoeristische gran dorado’s, landal green & center parcs, flats die aankoekten op opgespoten kusten in onderkoelde crème- en zalmkleuren… …zongeblakerde mensendozen, aangebrande gepensioneerden die afbladderen in zachte winters, en die van TS Eliotlandschappen een onderwereld, een doorgerotte bijlmer hebben gemaakt. We stierven even in verveling die afliep naar de kust en in de zee verdween. Toen reden we Gibraltar voorbij en verdween het effectbejag uit het landschap en glooiden tussen het Andalusische decembergroen de paarden met hun cowboys, de zwarte stieren onder de witte dorpen, bergen die gebocheld uit het land waren gebroken en iele stromen die rivieren wilden heten. Toen we naar Cadiz reden en de zon niet uit de wolken wilde komen en Marokko ver voor de horizon uit de oceaan opsprong en alles mooi, romantisch en onvergetelijk met gele brein en ruïnes van hacienda’s opgesierd. Toen we Cadiz bereikten en daar iets nieuws vonden dat in Spanje woonde, maar geen Spanje was. Een stad, los van het land als Venetië. Een stad als een eiland. Onderhouden, niet verwaarloosd. Iets nieuws, Cadiz. Een stad die ouder bleek dan alle Europese steden, maar ongerepter, maagdelijker en minnekozend omvaamd door de zee.
